Holter EKG

Badanie holterowskie ekg jest metodą pozwalającą na ambulatoryjną (w warunkach domowych) diagnostykę zaburzeń rytmu serca. Badanie pozwala na ocenę zaburzeń rytmu serca w okresie 24 godzin (max do 7 dni).

Badanie holterowskie, nosi nazwę swego wynalazcy, który opisał metodę nadzoru całodobowego czynności serca już w roku 1949.

 

Wskazaniami do zastosowania tego badania zgodnie z wytycznymi Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego są:

  • Pacjenci z objawami nawracających kołatań serca nieznanego pochodzenia (wskazania: 1B)
  • Pacjenci z objawami stanów omdleniowych, przedomdleniowych, okresowych zawrotów głowy nieznanego pochodzenia (wskazania: 1B)
  • Pacjenci z okresowymi objawami bólów w klatce, braku tchu, duszności, łatwej męczliwości nieznanego pochodzenia (wskazania: 2B)
  • Pacjenci z objawami neurologicznymi, u których podejrzewa się przyczynę kardiologiczną (migotanie/trzepotanie przedsionków) (wskazania: 2B)
  • Pacjenci z objawami stanu/stanów omdleniowych, przedomdleniowych, uczucia zawrotów głowy, uczucia kołatania serca, u których prawdopodobną przyczyną objawów nie są zaburzenia rytmu serca, ale objawy utrzymują się pomimo leczenia prawdopodobnej choroby podstawowej (wskazania: 2B)
 

W Poznańskiej Klinice Serca badanie holter ekg jest oceniane przez specjalistę z zakresu chorób kardiologicznych a jego wynik każdorazowo jest konsultowany w zespole leczniczym. Wierzymy, że praca zespołowa tzw. heart team jest najlepsza forma diagnostyki i leczenia chorych mając na względzie najwyższe standardy w kardiologii.

 

Dodatkowe informacje

Pragniemy zwrócić uwagę na grupy chorych, bez objawów zaburzeń rytmu serca, u których badanie to, jest przydatne:

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym

Należy pamiętać, iż u pacjentów chorujących na nadciśnienie tętnicze, wtórnie do choroby podstawowej, może dojść do zmian adaptacyjnych w mięśniu sercowym lewej komory określanym mianem przerostu mięśnia sercowego (hypetrofii). W grupie tej obserwuje się zwiększone ryzyko zaburzeń złożonych komorowych arytmii. Wtórnie do komorowych zaburzeń rytmu, grupę tę cechuje podwyższone ryzyko m.in. nagłego zgonu sercowego.

Pacjenci chorujący na cukrzycę

Cukrzycy (osoby chorujący na cukrzycę) – cechuje ich degeneracja włókien nerwowych układu sympatycznego i parasympatycznego. Prawie połowa osób z rozpoznaną neuropatia cukrzycową umrze w okresie pięciu lat od postawienia diagnozy. Należy pamiętać, że czynność serca pozostaje pod kontrolą układu autonomicznego. Zaburzenia rytmu, nieprawidłowy rytm dobowy serca u tych chorych wynikać może z neuropatii cukrzycowej, co potwierdziły badania naukowe.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Chorzy z rozpoznaną niewydolnością nerek cechuje zwiększone ryzyko chorób sercowo-naczyniowych. Populacja ta narażona jest na zwiększone ryzyko nagłego zgonu sercowego oraz zaburzeń rytmu serca.

Pacjenci z rozpoznanymi kardiomiopatiami

Należy pamiętać, iż chorzy z rozpoznaniem niewydolności serca wtórnej do kardiomiopatii niedokrwiennej lub rozstrzeniowej często cierpią na komorowe zaburzenia rytmu wymagające właściwej diagnostyki, okresowo powtarzanej za pomocą badania holterowskiego.

Pacjenci po zawale mięśnia sercowego

U osób z przebytym zawałem mięśnia sercowego, istnieje zwiększone ryzyko śmiertelności w pierwszym roku. Głównymi przyczynami mogą być zaburzenia rytmu w postaci częstoskurczu komorowego do migotania komór włącznie. Ryzyko tego powikłania ocenia się na <5%.

Pacjenci z chorobami zastawek serca

W przypadku objawów kołatania serca z rozpoznaną dysfunkcja zastawek serca (wypadanie płatka zastawki mitralnej, niedomykalności zastawki mitralnej, stanów po implantacji / wszczepieniu protez zastawki aortalnej / mitralnej ocena holterowska jest zalecana.