Taką operację przeprowadza się u osób, które cierpią na zaawansowaną chorobę niedokrwienną serca lub przebyły zawał serca. Najprościej rzecz ujmując, by – passy to pomosty, które służą usunięciu zwężenia tętnicy wieńcowej i ułatwieniu dopływu krwi do mięśnia sercowego. Do ich wykonania wykorzystuje się naczynia krwionośne pacjenta, pobierając ich fragmenty z podudzia i klatki piersiowej górnej lewej. Najczęściej są to kawałki żył albo tętnica piersiowa wewnętrzna. To skomplikowana procedura, która jest przeprowadzona w znieczuleniu ogólnym. Wykonują ją wysoce wykwalifikowani specjaliści, których zatrudnia między innymi kardiochirurgia w Poznaniu. Lekarze rozcinają klatkę piersiową aby uzyskać pełen widok na serce i móc je zatrzymać. Dopiero wtedy mogą oni wszyć pobrane fragmenty żył do aorty.
Operacja wszczepienia by – passów trwa około pięciu godzin. Zanim konkretna osoba zostanie do niej zakwalifikowana, musi zostać poddana badaniu, którym jest koronarografia. To na jej podstawie lekarze oceniają przepływ krwi przez tętnice wieńcowe. Wszczepienie by – passów wymaga od pacjenta rekonwalescencji trwającej kilka tygodni i przestrzegania diety niskotłuszczowej. Osoby z ewentualną nadwagą powinny dołożyć wszelkich starań ku temu, by pozbyć się zbędnych kilogramów. Jest to bardzo ważne w utrzymaniu pozytywnych rezultatów przebytego zabiegu. Należy także pamiętać o tym, że wszczepienie by – passów wiąże się z możliwymi powikłaniami w postaci: niewydolności oddechowej, zawału serca, udaru mózgu, zaburzenia funkcji nerek czy silnego krwawienia.
]]>
Systematyczny wysiłek ruchowy o umiarkowanym natężeniu prowadzi do poprawy wydolności serca, ponieważ w jego trakcie znacznie wzrasta kurczliwość i tempo pracy tego narządu, a ponadto przyspieszone zostaje krążenie wieńcowe. Dochodzi wówczas do wyraźnego powiększenia komór, a jednocześnie obniżenia tzw. tętna spoczynkowego, co skutkuje bardziej intensywnym funkcjonowaniem serca oraz poprawą ogólnej kondycji organizmu. Dzięki temu zahamowany zostaje rozwój takich niepożądanych chorób, jak choćby miażdżyca, zawał, nowotwory, niedokrwienie czy nawet udar mózgu. Można zatem powiedzieć, że serce sportowca starzeje się zdecydowanie wolniej niż w przypadku osoby prowadzącej siedzący tryb życia.
Najlepiej podejmować aktywność fizyczną w formie biegania, pływania w basenie, jazdy na rowerze, nordic walkingu, truchtu, jogi i gimnastyki. Wskazany jest przede wszystkim trening kardio o średniej intensywności. Zaleca się natomiast unikanie zbyt intensywnych, typowo statycznych ćwiczeń na siłowni, ponieważ ich efektem może być groźny dla zdrowia przerost mięśnia sercowego i wzrost nadciśnienia tętniczego. Dodajmy, że systematyczne uprawianie sportu poprawia nie tylko pracę omawianego narządu, ale także wpływa pozytywnie na cały układ oddechowy, pozwala zrzucić zbędną tkankę tłuszczową, zwiększa stężenie dobrego cholesterolu we krwi, obniża poziom glukozy, niweluje stres, wzmacnia kości, ogranicza aktywność czynników zapalnych, ulepsza gospodarkę węglowodanową i pobudza metabolizm.
]]>
Pierwszym i dość łatwym do przeoczenia lub zbagatelizowania sygnałem jest spłycony oddech. Jeśli nagle aktywność fizyczna, którą wcześniej wykonywaliśmy bez większego problemu teraz wywołuje u nas utratę oddechu, może to być znak, że z naszym sercem nie wszystko jest w porządku. Z takimi objawami wiążą się bowiem zaburzenia tłoczenia krwi.
Udajmy się do kardiologa również wtedy, gdy zmagamy się z mroczkami przed oczami, którym towarzyszy kołatanie serca lub które występują po tym, jak szybko wstaniemy z łóżka. Mogą to być pierwsze sygnały nadciśnienia tętniczego czy problemów z zastawką. Równie niepokojące powinny być dla nas regularne duszności, uderzenia gorąca, charakterystyczne szumy w uszach oraz zasłabnięcia. Te ostatnie mogą stwarzać bezpośrednie zagrożenie życia, dlatego absolutnie nie powinniśmy ich ignorować i skonsultować się z kardiologiem.
Oczywiście nie zawsze musi wystąpić szereg książkowych objawów, nawet jeśli zmagamy się z określonym schorzeniem. Dlatego też kluczowe jest uważne obserwowanie własnego ciała. Już sporadyczne kłucie w klatce piersiowej powinniśmy potraktować jako informację od naszego organizmu, która jest podstawą do zgłoszenia się do specjalisty. O problemach z sercem mogą świadczyć nawet takie symptomy, jak ból głowy, mdłości czy uczucie zmęczenia. Stres związany z niepewnością zdecydowanie nie przyczyni się do poprawy stanu zdrowia, dlatego warto umówić się na wizytę kontrolną i wykonać stosowne badania. Pomoże nam to uzyskać rzetelne spojrzenie na stan naszego serca.
]]>
Stenty zazwyczaj wszczepia się poprzez tętnice promieniowe zlokalizowane w kończynach górnych albo naczynia krwionośne znajdujące się w udach. Dzięki nim następuje znaczne rozszerzenie światła w wybranym naczyniu lub narządzie, co prowadzi do poprawy jego funkcjonowania, a tym samym minimalizuje ryzyko utraty życia przez pacjenta. Najszersze zastosowanie mają zdecydowanie w kardiologii, gdzie są rekomendowane osobom po przebytym zawale i zmagającym się z zaawansowaną chorobą wieńcową (inaczej niedokrwienną). Stenty w sercu są również zalecane w przypadku znacznie zaburzonego przepływu krwi przez mięsień sercowy oraz dusznicy bolesnej (silnie odczuwanego bólu w obrębie mostka). Oprócz tego omawiane elementy być z powodzeniem stosowane przy nadmiernym zwężeniu przełyku, tchawicy, a nawet cewki moczowej.
Jeśli chodzi stricte o stenty przeznaczone do wszczepienia w układzie sercowo-naczyniowym, to zabieg rozpoczyna się zawsze od wprowadzenia do tętnicy cewki zwieńczonej charakterystycznym balonikiem. Ulega on wewnątrz rozprężeniu, a cewka zostaje precyzyjnie usunięta przez lekarza. W ten sposób naczynie ponownie staje się w pełni drożne. Cała procedura trwa od 30 minut do maksymalnie dwóch godzin, a bezpośrednio po jej wykonaniu pacjent jest zobowiązany do nieprzyjmowania przez kilka godzin absolutnie żadnych pokarmów i płynów. Powinien też przebywać w pozycji leżącej, a w dalszej perspektywie zaprzestać palenia tytoniu, zredukować masę ciała (jeśli ma nadwagę) i wzbogacić tryb życia o regularną aktywność fizyczną.
]]>
Do najczęściej występujących powikłań zaliczyć należy zaburzenia rytmu serca, takie jak utrwalony i nietrwalony częstoskurcz komorowy, migotanie przedsionków, a także wystąpienie bloku A-V.
Najbardziej niebezpieczny dla pacjenta jest częstoskurcz komorowy, powodujący nagłe zatrzymanie krążenia w skutek nieefektywnej pracy serca. który wymaga defibrylacji. Bez szybko przeprowadzonej defibrylacji elektrycznej pacjent nie ma szans na przeżycie. A w prewencji wtórnej wszczepienia kardiowertera- defybrylatora.
U pacjentów, którzy przeszli zawał może wystąpić także zespół Dresslera. Przyczyny jego występowania nie są do końca znane. Objawem jest napadowy ból promieniujący do ramion lub szyi, a także zapalenie osierdzia, któremu towarzyszą trudności z oddychaniem. Leczenie tych powikłań polega na podaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych lub kortykosteroidów. Pacjenci, którzy przeszli zawał narażeni są również na wystąpienie tętniaka pozawałowego. W zależności od jego umiejscowienia w sercu stosuje się leczenie zachowawcze lub operacyjne.
]]>
Mięsień sercowy zbudowany jest z dwóch różnych rodzajów zastawek. Pierwsza z nich nosi nazwę trójdzielnej i umiejscowiona jest po prawej stronie, gdzieś pomiędzy prawym przedsionkiem, a prawą komorą. Druga zastawka nazywana jest dwudzielną i znajduje się z kolei pomiędzy lewym przedsionkiem oraz lewą komorą. We wnętrzu prawej komory serca, zaraz przy tzw. „ujściu pnia płucnego” położona jest trzecia zastawka, nosi tą samą nazwę co ujście przy którym się znajduje. Czwarta i ostatnia z zastawek ulokowana jest w lewej komorze, zaraz przy ujściu aorty.
Podczas jednego skurczu serca, zamyka się zastawka dwudzielna oraz trójdzielna. Działają one wówczas jak forma blokady i drogowskazu dla poszczególnych komór serca. Jednocześnie osłaniają przedsionki przed dostaniem się do nich krwi oraz kierują ją w kierunku tętnic. Gdy dochodzi do rozkurczu, zastawki zwalniają blokadę i umożliwiają krwi wypłynięcie z przedsionków.
Zastawka pnia płucnego jest odpowiedzialna za ukierunkowanie i dostarczenie krwi do naczyń płucnych. Podczas skurczu ma zadanie otworzyć się i umożliwić przepływ krwi. Zadaniem zastawki aortalnej jest wprowadzenie utlenionej krwi do aorty oraz uniemożliwienie przedostawania się jej do lewej komory serca.
Według specjalistów zastawki to nic innego jak błoniasta fałda w sercu, zbudowana z tkanki łącznej. Ich nazwy wskazują na charakterystyczne cechy budowy lub miejsce ich położenia. Zastawka dwudzielna swoją nazwę zawdzięcza np. dwóm znajdującym się na niej płatkom. Trójdzielna zaś posiada trzy takie płatki. Każdy z nich ma dwie różne powierzchnie, skierowane w stronę przedsionków oraz w stronę komór. Zastawki swoją siłę umożliwiającą im zablokowanie przepływu krwi, pomimo dużego ciśnienia, zawdzięczają solidnemu przytwierdzeniu strunami ścięgnistymi.
]]>
Główną przyczyną problemów z zastawką aortalną jest stenoza, czyli jej zwężenie. Prowadzi ona do nadmiernego obciążenia mięśnia sercowego, spowodowanego zmniejszonym przepływem krwi w tętnicach. Najczęstszymi objawami tej sytuacji są bóle w klatce piersiowej, zawroty głowy a czasami również omdlenia i zaburzenia widzenia. Najczęściej zdarza się to osobom, które ukończyły 65. rok życia. Uważa się że około 3% pacjentów w tym wieku ma problemy z zastawką serca.
Jedyna skuteczna metoda naprawy to wymiana zastawki aortalnej na sztuczną protezę. Opis tej operacji wydaje się być bardzo skomplikowany. Wymiana zastawki polega na czasowym otwarciu klatki piersiowej, wstrzymaniu akcji serca, wycięciu zmian chorobowych i wymianie zastawki na nową. Są one zwykle wykonane z materiału biologicznego lub mechaniczne protezy. Cała operacja trwa około 3-4 godzin. Następnie chory musi spędzić w szpitalu zwykle około tygodnia. Jeśli leczenie przebiega zgodnie z planem, może wrócić do domu.
U części chorych istnieje możliwość przeprowadzenia plastyki zastawki. Wtedy operacja jest o wiele mniej skomplikowana, a chory szybciej wraca do pełni sił. Jeśli jednak tego typu zabieg nie jest możliwy konieczne jest całkowita wymiana zastawki.
]]>
Wskazań do koronarografii jest bardzo wiele. Zwykle te badania przeprowadza się u osób, które niedawno przeszły zawał serca, mają nawracające bóle wieńcowe lub nieprawidłowe wyniki prób obciążeniowych. Na koronarografie kieruje się również pacjentów z wadami zastawkowymi i tych, którzy przebyli nagłe zatrzymanie krążenia, a jego przyczyna nie jest znana. Wszelkie problemy z sercem należy jak najszybciej zdiagnozować. Dlatego tak ważne jest właściwe przeprowadzenie zabiegu.
Pacjenci, skierowani przez lekarza na koronarografię dzień wcześniej powinni odpowiednio się nawodnić. W tym celu należy wypić około dwóch litrów wody. Powinno się to robić w odstępach czasu, tak by organizm przyjął zwiększoną ilość płynów. W dniu zabiegu pacjent powinien być na czczo. Co najmniej kilka godzin przed zabiegiem nie powinno się spożywać żadnych posiłków. Lekarze zwykle zalecają normalne przyjmowanie leków, które połykamy każdego dnia. Należy to jednak skonsultować ze swoim kardiologiem. Przed zabiegiem dobrze jest też zapytać, którędy będzie o przeprowadzany. Zwykle stosuje się dojście promieniowe,a rzadziej udowe, dlatego też przed koronarografią bezpośrednio przed zabiegiem są golone pachwiny. Kobiety powinny zgłosić się na badanie z niepomalowanymi paznokciami u rąk i nóg. Naturalny kolor palców, jest bowiem wyznacznikiem właściwego przebiegu zabiegu i dobrego stanu zdrowia pacjenta. Przed samym zabiegiem należy również wziąć prysznic.
Sam zabieg jest krótki i całkowicie bezbolesny. Jeśli jednak wybieramy się na koronarografię musimy liczyć się z minimum jednym noclegiem w szpitalu. W wyjątkowych przypadkach pobyt może być nieco dłuższy, dlatego warto zabrać ze sobą piżamę, kosmetyczkę kapcie i inne niezbędne przedmioty. Długość pobytu w szpitalu jest zależny od stanu zdrowia pacjenta i jego samopoczucia po odbytym zabiegu.
]]>
Przede wszystkim warto wiedzieć, który element elektrokardiogramu odpowiada któremu z etapów pracy mięśnia sercowego. I tak, mały załamek P wyznacza moment depolaryzacji przedsionków serca, charakterystyczny zespół QRS – proces depolaryzacji komór, a ostatni załamek T – ich repolaryzację. Jakiekolwiek duże odstępstwa od tego porządku oznaczają nieprawidłowości. Na przykład jeżeli zamiast załamka P występują drobne, nieregularne fale, a zespoły QRS są od siebie nierównomiernie oddalone, oznacza to najpewniej migotanie przedsionków – najczęstszą przyczynę arytmii.
Istotnym pojęciem jest również oś elektryczna serca. Jest to kierunek, w jakim zwrócony jest wektor depolaryzacji komórek mięśnia sercowego. Jeśli jest on zbyt mocno przechylony w prawo lub w lewo, może to sugerować przerost lub uszkodzenie którejś z komór. W wyznaczaniu osi elektrycznej serca lekarze posługują się specjalnym wykresem, zwanym kołem Cabrery. Każde odprowadzenie posiada na nim swoją oś, a to, w którym wychylenia załamków w górę i w dół są najbardziej równe, ma oś dokładnie prostopadłą do osi elektrycznej serca.
Aby poddać się rzetelnemu badaniu kardiologicznemu, należy udać się do dobrej placówki medycznej, gdzie wykwalifikowani specjaliści wykonają i zinterpretują elektrokardiogram spoczynkowy. Dobrym wyjściem jest skorzystanie z oferty, jaką może zaproponować klinika prywatna Poznań to miasto, gdzie nie tylko mieszkańcy stolicy wielkopolski mogą udać się z każdym problemem kardiologicznym. Wszelkich nieprawidłowości w pracy serca nie należy lekceważyć, a poprawnie wykonany i zinterpretowany elektrokardiogram jest nieocenionym narzędziem przy ich identyfikacji.
]]>
W niektórych przypadkach wykonanie tego badania może być ważne. Powinno się wykonać EKG, jeśli istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia ryzyka powiększenia serca poprzez wysokie ciśnienie krwi lub objawy choroby serca, takie jak ból w klatce piersiowej, duszność, nieregularne bicie serca lub ciężkie bicie serca. Wyniki z tego badania będą także pomocne przy realizacji badań przesiewowych, badań lekarskich do pracy lub gdy pacjent cierpi na chorobę serca, cukrzycę. Na badanie powinno się także zgłosić, jeśli podczas wywiadu osobistego lub rodzinnego pojawiły się inne zagrożenia albo kiedy zechce się zacząć ćwiczyć.
Badanie to nie jest przydatne w rutynowych badaniach kontrolnych u osób, które nie mają czynników ryzyka chorób serca, takich jak wysokie ciśnienie krwi lub objawy chorób serca czy wspomniany ból w klatce piersiowej. Jednak wiele osób bez czynników ryzyka lub objawów ma wykonywane badanie EKG w ramach rutynowych badań kontrolnych. Badanie to nie zaszkodzi, jednak istnieją lepsze sposoby zapobiegania chorobom serca niż rutynowe EKG. Czasami może ono wykazywać łagodne niespecyficzne nieprawidłowości, które nie są spowodowane chorobą serca, ale powodują niepokój i mogą prowadzić do dalszych testów i leczenia, które nie będą te osoby potrzebowały.
]]>