Taką operację przeprowadza się u osób, które cierpią na zaawansowaną chorobę niedokrwienną serca lub przebyły zawał serca. Najprościej rzecz ujmując, by – passy to pomosty, które służą usunięciu zwężenia tętnicy wieńcowej i ułatwieniu dopływu krwi do mięśnia sercowego. Do ich wykonania wykorzystuje się naczynia krwionośne pacjenta, pobierając ich fragmenty z podudzia i klatki piersiowej górnej lewej. Najczęściej są to kawałki żył albo tętnica piersiowa wewnętrzna. To skomplikowana procedura, która jest przeprowadzona w znieczuleniu ogólnym. Wykonują ją wysoce wykwalifikowani specjaliści, których zatrudnia między innymi kardiochirurgia w Poznaniu. Lekarze rozcinają klatkę piersiową aby uzyskać pełen widok na serce i móc je zatrzymać. Dopiero wtedy mogą oni wszyć pobrane fragmenty żył do aorty.
Operacja wszczepienia by – passów trwa około pięciu godzin. Zanim konkretna osoba zostanie do niej zakwalifikowana, musi zostać poddana badaniu, którym jest koronarografia. To na jej podstawie lekarze oceniają przepływ krwi przez tętnice wieńcowe. Wszczepienie by – passów wymaga od pacjenta rekonwalescencji trwającej kilka tygodni i przestrzegania diety niskotłuszczowej. Osoby z ewentualną nadwagą powinny dołożyć wszelkich starań ku temu, by pozbyć się zbędnych kilogramów. Jest to bardzo ważne w utrzymaniu pozytywnych rezultatów przebytego zabiegu. Należy także pamiętać o tym, że wszczepienie by – passów wiąże się z możliwymi powikłaniami w postaci: niewydolności oddechowej, zawału serca, udaru mózgu, zaburzenia funkcji nerek czy silnego krwawienia.
]]>
Osoby pragnące się odchudzić powinny w pierwszej kolejności zacząć amatorsko uprawiać wybrany sport. Może to być klasyczne bieganie w plenerze, pływanie w basenie, jazda na rowerze, skakanie na skakance, nordic walking czy uczestniczenie w zajęciach fitness. Zdecydowanie najszybsze rezultaty daje jednak trening interwałowy, polegający na tym, że intensywny wysiłek fizyczny przeplata się z dłuższymi okresami wysiłku umiarkowanego. Dzięki temu następuje w organizmie większy wyrzut hormonów odpowiedzialnych za spalanie komórek tłuszczowych.
Druga warta polecenia aktywność to trening siłowy z wolnymi ciężarami, czyli np. sztangą lub hantlami. Mamy tutaj do czynienia z dwiema istotnymi korzyściami – szybkim ubytkiem wagi i jednocześnie wzmocnieniem oraz rozbudowaniem masy mięśniowej. Przy okazji wykonywania konkretnych ćwiczeń pamiętajmy, że optymalne tętno na spalanie tłuszczu wynosi 100-140 uderzeń na minutę dla osób w wieku 20 lat, 90-125 dla osób około czterdziestoletnich i 80-112 dla seniorów.
Nawet systematyczny wysiłek ruchowy nie pomoże w walce z nadwagą, jeśli dodatkowo nie zadbamy o codzienną dietę. Najważniejsze jest maksymalne zredukowanie węglowodanów prostych i zastąpienie ich złożonymi – w postaci m.in. pieczywa razowego, płatków owsianych, kaszy gryczanej, brązowego ryżu, świeżych owoców czy warzyw. Zaleca się równocześnie wprowadzenie do jadłospisu zwiększonej liczby produktów bogatych w białko, takich jak chude mięso, niskotłuszczowe wyroby mleczne i ryby morskie.
Pozostałe ważne zasady, których muszą przestrzegać osoby odchudzające się to:
Wiele osób zastanawia się, jak skomponować dietę, by uchronić się przed chorobami układu sercowo-naczyniowego. Ważne jest, by ograniczyć spożycie soli, zrezygnować z pokarmów tłustych, które przyczyniają się do pojawienia nadmiernych kilogramów. Ogromną wpływ na prawidłowe funkcjonowanie układu krwionośnego mają wielonienasycone kwasy tłuszczowe. W diecie powinny znaleźć się zatem zimnotłoczone oleje, które zmniejszają stężenie złego cholesterolu. Są one także cennym źródłem kwasów omega, które wykazują właściwości przeciwmiażdżycowe, wspomagają pracę serca. Doskonałym ich źródłem są także orzechy, migdały i ziarna słonecznika. Dostarczają one także witaminy E, która wykazuje właściwości przeciwutleniające. Skutecznie radzi sobie z wolnymi rodnikami, które przyczyniają się do uszkodzenia naczyń krwionośnych.
Nie należy także zapomnieć o antyoksydantach, których cennym źródłem są warzywa i owoce. Dostarczają one wielu ważnych składników odżywczych, skutecznie radzą sobie z wolnymi rodnikami, dostarczają flawonoidów, które znane są ze swoich właściwości przeciwmiażdżycowych. Ważne, by w diecie dominowały warzywa w kolorze pomarańczowym i ciemnozielonym, gdyż dostarczają one wielu ważnych witamin, które regulują ciśnienie krwi, wzmacniają układ immunologiczny, poprawiając samopoczucie. Warzywa i owoce bogate są także w minerały, takie jak potas, magnez, wapń oraz selen. Są one niezbędne w prawidłowym funkcjonowaniu układu krwionośnego. Warto sięgać także po czosnek i cebulę, które zawierają substancje wykazujące działanie przeciwzakrzepowe.
Odpowiednio komponując swój jadłospis, można znacznie wzmocnić swój organizm i uchronić przed wieloma schorzeniami. Powinno się sięgać po zdrowe i nieprzetworzone pokarmy, zimnotłoczone oleje, warzywa, owoce, orzechy i ziarna. Nie może ich zabraknąć w codziennym menu. Można z nich przyrządzić wiele smacznych i zdrowych posiłków.
]]>
Systematyczny wysiłek ruchowy o umiarkowanym natężeniu prowadzi do poprawy wydolności serca, ponieważ w jego trakcie znacznie wzrasta kurczliwość i tempo pracy tego narządu, a ponadto przyspieszone zostaje krążenie wieńcowe. Dochodzi wówczas do wyraźnego powiększenia komór, a jednocześnie obniżenia tzw. tętna spoczynkowego, co skutkuje bardziej intensywnym funkcjonowaniem serca oraz poprawą ogólnej kondycji organizmu. Dzięki temu zahamowany zostaje rozwój takich niepożądanych chorób, jak choćby miażdżyca, zawał, nowotwory, niedokrwienie czy nawet udar mózgu. Można zatem powiedzieć, że serce sportowca starzeje się zdecydowanie wolniej niż w przypadku osoby prowadzącej siedzący tryb życia.
Najlepiej podejmować aktywność fizyczną w formie biegania, pływania w basenie, jazdy na rowerze, nordic walkingu, truchtu, jogi i gimnastyki. Wskazany jest przede wszystkim trening kardio o średniej intensywności. Zaleca się natomiast unikanie zbyt intensywnych, typowo statycznych ćwiczeń na siłowni, ponieważ ich efektem może być groźny dla zdrowia przerost mięśnia sercowego i wzrost nadciśnienia tętniczego. Dodajmy, że systematyczne uprawianie sportu poprawia nie tylko pracę omawianego narządu, ale także wpływa pozytywnie na cały układ oddechowy, pozwala zrzucić zbędną tkankę tłuszczową, zwiększa stężenie dobrego cholesterolu we krwi, obniża poziom glukozy, niweluje stres, wzmacnia kości, ogranicza aktywność czynników zapalnych, ulepsza gospodarkę węglowodanową i pobudza metabolizm.
]]>
Pierwszym i dość łatwym do przeoczenia lub zbagatelizowania sygnałem jest spłycony oddech. Jeśli nagle aktywność fizyczna, którą wcześniej wykonywaliśmy bez większego problemu teraz wywołuje u nas utratę oddechu, może to być znak, że z naszym sercem nie wszystko jest w porządku. Z takimi objawami wiążą się bowiem zaburzenia tłoczenia krwi.
Udajmy się do kardiologa również wtedy, gdy zmagamy się z mroczkami przed oczami, którym towarzyszy kołatanie serca lub które występują po tym, jak szybko wstaniemy z łóżka. Mogą to być pierwsze sygnały nadciśnienia tętniczego czy problemów z zastawką. Równie niepokojące powinny być dla nas regularne duszności, uderzenia gorąca, charakterystyczne szumy w uszach oraz zasłabnięcia. Te ostatnie mogą stwarzać bezpośrednie zagrożenie życia, dlatego absolutnie nie powinniśmy ich ignorować i skonsultować się z kardiologiem.
Oczywiście nie zawsze musi wystąpić szereg książkowych objawów, nawet jeśli zmagamy się z określonym schorzeniem. Dlatego też kluczowe jest uważne obserwowanie własnego ciała. Już sporadyczne kłucie w klatce piersiowej powinniśmy potraktować jako informację od naszego organizmu, która jest podstawą do zgłoszenia się do specjalisty. O problemach z sercem mogą świadczyć nawet takie symptomy, jak ból głowy, mdłości czy uczucie zmęczenia. Stres związany z niepewnością zdecydowanie nie przyczyni się do poprawy stanu zdrowia, dlatego warto umówić się na wizytę kontrolną i wykonać stosowne badania. Pomoże nam to uzyskać rzetelne spojrzenie na stan naszego serca.
]]>
Zdrowo się odżywiając, unikając stosowania używek, a także regularnie uprawiając sporty, można skutecznie zapobiegać występowaniu wielu dolegliwości. Systematyczny trening dotlenia naczynia krwionośne, zapobiega chorobom kardiologicznym. Pozytywny wpływ wysiłku fizycznego na układ krążenia sprawia, że warto ruszać się jak najczęściej. Umiarkowana aktywność przynosi szereg korzyści i poprawia wydolność serca. Podczas treningu wzrasta kurczliwość i tempo jego pracy, co skutkuje szybkim przepływem krwi przez mięśnie szkieletowe, serce i skórę. Poprawia się mikrokrążenie i funkcja rozkurczowa serca. Sport pozytywnie wpływa nie tylko na układ krążenia, ale także pracę układu oddechowego, szkieletowego, poprawia samopoczucie psychiczne, zmniejsza napięcie, zwiększa odporność na stres.
Ćwiczenia fizyczne wzmacniają mięsień sercowy, skutecznie wspierają terapię schorzeń układu sercowo-naczyniowego, zwiększają efektywność leczenia kardiologicznego. Zapobiegają rozwojowi nadciśnienia tętniczego. Ważne, by dobrać rodzaj aktywności do stanu zdrowia oraz rodzaju ewentualnych problemów zdrowotnych, gdyż tylko wówczas uprawianie sportów będzie bezpieczne.
Regularna aktywność fizyczna w połączeniu z właściwą dietą oraz prowadzeniem odpowiedniego trybu życia jest warunkiem doskonałego zdrowia. Wpływa korzystnie na stan fizyczny, pozytywnie oddziałuje na układ krwionośny, oddechowy, nerwowy, sprzyja wydzielaniu hormonów szczęścia. Umiarkowany trening jest doskonałym sposobem na to, by poprawić kondycję organizmu, skutecznie ochronić się przed wieloma schorzeniami i problemami z funkcjonowaniem układu sercowo-naczyniowego.
]]>
Stenty zazwyczaj wszczepia się poprzez tętnice promieniowe zlokalizowane w kończynach górnych albo naczynia krwionośne znajdujące się w udach. Dzięki nim następuje znaczne rozszerzenie światła w wybranym naczyniu lub narządzie, co prowadzi do poprawy jego funkcjonowania, a tym samym minimalizuje ryzyko utraty życia przez pacjenta. Najszersze zastosowanie mają zdecydowanie w kardiologii, gdzie są rekomendowane osobom po przebytym zawale i zmagającym się z zaawansowaną chorobą wieńcową (inaczej niedokrwienną). Stenty w sercu są również zalecane w przypadku znacznie zaburzonego przepływu krwi przez mięsień sercowy oraz dusznicy bolesnej (silnie odczuwanego bólu w obrębie mostka). Oprócz tego omawiane elementy być z powodzeniem stosowane przy nadmiernym zwężeniu przełyku, tchawicy, a nawet cewki moczowej.
Jeśli chodzi stricte o stenty przeznaczone do wszczepienia w układzie sercowo-naczyniowym, to zabieg rozpoczyna się zawsze od wprowadzenia do tętnicy cewki zwieńczonej charakterystycznym balonikiem. Ulega on wewnątrz rozprężeniu, a cewka zostaje precyzyjnie usunięta przez lekarza. W ten sposób naczynie ponownie staje się w pełni drożne. Cała procedura trwa od 30 minut do maksymalnie dwóch godzin, a bezpośrednio po jej wykonaniu pacjent jest zobowiązany do nieprzyjmowania przez kilka godzin absolutnie żadnych pokarmów i płynów. Powinien też przebywać w pozycji leżącej, a w dalszej perspektywie zaprzestać palenia tytoniu, zredukować masę ciała (jeśli ma nadwagę) i wzbogacić tryb życia o regularną aktywność fizyczną.
]]>
Do najczęściej występujących powikłań zaliczyć należy zaburzenia rytmu serca, takie jak utrwalony i nietrwalony częstoskurcz komorowy, migotanie przedsionków, a także wystąpienie bloku A-V.
Najbardziej niebezpieczny dla pacjenta jest częstoskurcz komorowy, powodujący nagłe zatrzymanie krążenia w skutek nieefektywnej pracy serca. który wymaga defibrylacji. Bez szybko przeprowadzonej defibrylacji elektrycznej pacjent nie ma szans na przeżycie. A w prewencji wtórnej wszczepienia kardiowertera- defybrylatora.
U pacjentów, którzy przeszli zawał może wystąpić także zespół Dresslera. Przyczyny jego występowania nie są do końca znane. Objawem jest napadowy ból promieniujący do ramion lub szyi, a także zapalenie osierdzia, któremu towarzyszą trudności z oddychaniem. Leczenie tych powikłań polega na podaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych lub kortykosteroidów. Pacjenci, którzy przeszli zawał narażeni są również na wystąpienie tętniaka pozawałowego. W zależności od jego umiejscowienia w sercu stosuje się leczenie zachowawcze lub operacyjne.
]]>
Choroby mięśnia sercowego najczęściej są powikłaniem niewyleczonych zakażeń wywołanych wirusami, bakteriami, grzybami czy pasożytami. Należy więc z wielką powagą podchodzić do wszelkich chorób gardła, zapaleń płuc czy oskrzeli, które nieleczone, mogą zapoczątkować dużo poważniejszą chorobę. Bakterie zwiększające ryzyko choroby to min. gronkowiec czy paciorkowiec, jedne z najczęściej występujących u ludzi. Równie niebezpieczne okazują się powszechnie obecne wirusy grypy, różyczki czy ospy.
Szczególną ostrożność trzeba również zachować podczas stosowania leków. Niektóre z nich mogą wywołać poważną reakcję alergiczną, która może doprowadzić do ZMS. Spożycie innych środków chemicznych, min. narkotyków czy metali ciężkich również przyczynia się do wystąpienia choroby mięśnia sercowego.
Narażone na wystąpienie tego schorzenia są również osoby zmagające się z problemami metabolicznymi, a więc chorobami tarczycy, chorobą Pompego czy dużymi niedoborami w organizmie.
Pierwsze objawy, które daje zapalenie mięśnia sercowego wywołanego wirusami są właściwie niemożliwe do rozpoznania. Jedynym objawem na początku choroby są typowe dolegliwości obecne przy zarażeniu wirusem, czyli: biegunka, gorączka, ogólne osłabienie, bóle mięśni i stawów. Dopiero gdy większość podstawowych objawów zniknie, pacjenci zaczynają skarżyć się na takie dolegliwości jak:
– kłucie w klatce piersiowej, duszności,
– ból w okolicach wątroby,
– obrzęki ciała,
– wyraźnie wyczuwalne, przyśpieszone bicie serca,
– gorączka,
– bóle głowy, mięśni i stawów,
– ogólne osłabienie.
]]>
Pacjenci z chorobami osierdzia skarżą się zazwyczaj na ból w klatce piersiowej, w okolicach serca, który staje się silniejszy w czasie wykonywania ruchu lub przełykania. Może wystąpić suchy, męczący kaszel, problemy z oddychaniem, przyspieszone tętno, dreszcze i stany podgorączkowe.
Pierwszym krokiem w diagnostyce zapalenia osierdzia jest zawsze dokładny wywiad lekarski oraz badanie osłuchowe wykonywane za pomocą stetoskopu. W przypadku występowania choroby, lekarz słyszy charakterystyczne szumy spowodowane tarciem mięśnia sercowego o worek osierdziowy. Konieczne jest przeprowadzenie szeregu badań laboratoryjnych, w szczególności badania krwi, w tym poziomu białka C-reaktywnego i OB. Wykonywane są również badania radiologiczne i obrazowe: RTG klatki piersiowej, EKG i echo serca.
Zapalenie osierdzia może występować jako powikłanie infekcji wirusowych, bakteryjnych czy grzybiczych, zwłaszcza w przypadku osób o niskiej odporności. Choroba występuje częściej u pacjentów cierpiących na schorzenia onkologiczne oraz autoimmunologiczne. Zapalenie osierdzia jest częstym powikłaniem w przypadku takich schorzeń jak reumatoidalne zapalenie stawów i toczeń ustrojowy.
Występowaniu choroby sprzyjają również problemy z nerkami (niewydolność, konieczność przyjmowania przez pacjenta silnych diuretyków), choroby tarczycy (niedoczynność, choroba Hashimoto), a także uszkodzenie mechaniczne, powstałe np. w wyniku cewnikowania serca czy operacji kardiologicznej. Faktyczną przyczynę pozwala ustalić badanie płynu z worka osierdziowego. W wielu przypadkach powód choroby pozostaje jednak nieznana – taki rodzaj zapalenia osierdzia nazywany jest idiopatycznym.
]]>